ყიფიანი - ბრწყინვალე და დაკარგული
1982 წელი - საბჭოთა კავშირი ბრეჟნევს ასაფლავებს და ვიდრე შავ-თეთრ ტელევიზორებში დიად გვამს პომპეზურად მარხავენ, ფეხბურთელი, რომელსაც ევროპული სპორტული მედია სეზონის საუკეთესო მოთამაშეთა შორის, მარადონას გვერდით ასახელებს, ფეხბურთიდან მიდის.
დავით ყიფიანი მოედანს კარიერის პიკში ტოვებს და გვიტოვებს უამრავ კითხვას - რა იქნებოდა, რეალთან თამაშში რომ ტრავმა არ მიეღო? რა მოხდებოდა, ყველა ფეხბურთელისთვის უმთავრესი შანსი რომ არ დაეკარგა და მსოფლიო ჩემპიონატზე ეთამაშა? რა იქნებოდა, ასეთი ვარსკვლავი თავისუფალ ქვეყანაში რომ დაბადებულიყო?
ისტორიას ამ კითხვებზე თავისი პასუხი აქვს: 1982 წელი - ბოროტების იმპერიაშია ტრაურია, გლადიატორებისთვის არავის სცხელა - დავით ყიფიანს ცარიელი ტრიბუნები აცილებენ.
იდეა რუსუდან მანჯგალაძისა, სცენარისტი ირმა ჩუბინიძე, რეჟისორი ნინო დადვანი, მონტაჟის რეჟისორი ნონა გოგოძე, ოპერატორები: ლევან ლეკიაშვილი, თორნიკე მიროტაძე, პროდიუსერი ქეთევან ვაშაგაშვილი.
.jpg)
